تابستان سال 1924
برای تعطیلات تابستونی کجا می ری ؟
. پدرم یه کرجی خریده ، پس می ریم دریانوردی
... خوش بحالت
. ایکاش منم می تونستم برم دریا
! ویلای تابستونیمون توی ارتفاعاته
... تعطیلات تابستونی
... با فقط دوماه ، فک نکنم بتونم برگردم ژاپن
... تعطیلات
... اگه فقط
! اوناهاش ! کوجو - کون
چطوره بریم دریایی مدیترانه ؟
دریای مدیترانه ... داری خودِ دریای مدیترانه رو می گی ؟
، آره ! مادربزرگم اونجا یه ویلای تابستونی داره
. و بهم گفت می تونم یکی از دوستامو ببرم
. البته گفت اگه با ادب باشه
... پس ، امم ... اگه دلت می خواد
. آره ، خیلی دوست دارم
. یـ - یـه دقیقه وایسا
. باشه
... این گرما داره منو می کشه
... پس اینجایی ، ویکتوریکا
ها ؟
پرونده ای برای حل کردن نداری ؟
یـ - یـه دفعه چرا همچین چیزی رو کشیدی وسط ؟
. بخاطر این نیومدم اینجا
... می خواستم باهات حرف بزنم
خوب شیرینیت کجاس ؟
. امم ، اونا رو هم ... نیاوردم
یعنی داری می گی یه شیرینی هم نیاوردی ؟
. چه رویی داری ، کوجو
چـ ... !؟
! برو برام از دنیای پایین شیرینی بیار
... تا یه شیرینی خوب پیدا نکنم که راضیم کنه
. این تنها حرفیه که بهت می زنم
! باشه
! برات از مدیترانه شیرینی می خرم
... دیوونه
Sabzchidori & Sfmking کاري از
http://forums.animworld.net
... همم . دیوونه ها
... تو این گرما چه حالی دارن که دارن راه می رن
. اما بین همشون ، جایزه ی دیوونه ترین می رسه به کوجو
. می تونم مثل کتاب داستان بخونم چی می خواد بگه
... اومد اینجا بدونِ اینکه بخواد چیزی رو براش حل کنم یا کادویی برام آورده باشه
... تازه ، فقط داشت لبخند می زد
! لازم نبود چشمه ی دانش بهم بگه ، قیافش داد می زد
! حماقت ، حماقت محض
... می خواد بره زیر آفتاب اینقدر وایسه که بسوزه و سیاه بشه
... با اینکه می تونست ...
... با اینکه می تونست اینجا ...
. پیشم بمونه ...
! تکون بخور ! بزن بریم
! یـ - یـه لحظه وایسا ، آوریل
! مامان
! کوجو - کون ، عجله کن
! ببخشید
. نمی تونم بیام
چرا ؟
. ویکتوریکا توی آکادمیه
. همه دارن می رن تعطیلات ، فک کنم اینجوری دلش می گیره
... پس
. معذرت می خوام
. که اینطور
چه کارِ دیگه ای می تونی بکنی ؟
. وقتی درموردِ دوستاته ، خیلی هواشونو داری ، کوجو - کون
. باشه . فهمیدم
. واقعا معذرت می خوام
. عیبی نداره . برات سوغاتی می گیرم
! یکی هم برای ویکتویکا - کون می گیرم
چطوره براتون دوتا پیرهن کنفیِ سِت بخرم ؟
... پیرهن ؟ نمی دونم
... ویکتوریکا همیشه لباسای چین چین و زرق و برق دار می پوشه
. ها . انگار با اینکه یه پسره ، چقدر سلیقه عجیب غریبی داره
. اوه ، اون یه دختره
یـ - یـه دختر ... !؟
قسمت دوازدهم صدای جیرجیرک ها بعد از ظهرِ روزای تابستون به گوش می رسه
... نور خورشید
... کلمات توی سرم فرو نمی ره
. اینم یه کشفه
... حتی با یه کتاب کسل کننده
... اثر خورشید ... خیلی زیاده
داری چیکار می کنی ، ویکتوریکا ؟
کـ - کـ - کـوجو !؟
! ... تـ - تـ - تـو
مگه قرار نبود جایی بری !؟
. بیا ، چتر
. رفتم مغازه برات خریدم
... من که نگفتم چتر می خوام
... باید بعد از اینکه یه روش انقلابی توی کتاب خوندن پیدا می کردم ، میومدی
. تازه ، یه جعبه هم از اداره پست از ژاپن اومده
. اول ، اینو بگیر
اینا ... سنگای قیمتین ؟
! اینا شکلاتن
. یه هنری توش استفاده می شه
. و برادرم هم جوابِ پیغامِ قبلیت رو داده
... نمی دونم یادت میاد یا نه
... از قدرتِ حمله ی دزد به نفع خودت استفاده کن
... اینجوری ! ازش استفاده کن تا از دفاعش رد بشی
چی داری می خونی ؟
. اوه . یه مجله س که از ژاپن رسیده
. " ولگرد ماهانه "
. چه اسم ضایعی
، به عنوان پسر سوم یه سرباز امپراطوری ، نباید از تمرین روزانه م غافل بشم
... حتی توی همچین کشورِ دوری مثل سابریه . آخه
... این یکی
کتابِ علمیه ؟
. آره . داداش بزرگترم خیلی هیکلیه ، اما اون یکی داداشم خیلی آدم باهوشیه
. من به هیچ کدومشون نمی رسم
. بیا
چیزی تو این کتاب هست ... ؟
. به داداش بزرگترت بگو اگه می تونه اینو تو 5 دقیقه حل کنه
این چیه ؟
. سوال اینه که یه " اسبِ دونده " ی دیگه از توش در بیاره
یه اسبِ دیگه ؟
. اگه واقعا اونطوری که تو می گی باهوش باشه ، همچین چیزی براش باید کارِ سه سوت باشه
. انگار این جوابِ همون سواله
. همم ... انگار خیلی بیشتر از 5 دقیقه طول کشیده
. کاریش نمی شه کرد ، نامه ها رو با قایق می رسونن دیگه
! امم ... آهان ! فضای سفید عکسِ یه اسب می شه
! که اینطور . آه
. بایدِ با یه دیدِ دیگه ای بهش نگا کنی
! چقدر جالب
... همم
. این چیه ؟ یه چیزی نوشته
. این معما که برای من کاری نداشت "
" . فقط تو چند دقیقه به جواب رسیدم
. اینو به اون دختر کوچولوئه بگو " ، نوشته "
. عجیبه
، هم برادرم هم خواهر بزرگم ، که اون کیمونو رو برات فرستاد
. اشتباها فک کردن که تو یه بچه کوچیکی
... خب ، حق هم دارن ، تو واقعا شبیه بچه هایی
... اه
. اوه . یه چیزی گوشه ی نامه نوشته
... دستخطِ خواهرم روریه
. داداشمون اینقدر تو این معما گیر کرده بود ، که شبا کابوسِ اسب می دید
. بعد از یه عالمه التماس ، پروفسور ریاضیش براش حل کرد
. خب پس ، این دفعه انگار من برنده شدم
. در هر حال ، این رنگ که اصلا اشتهای آدمو باز نمی کنه
خوشِت نیومده ؟
... اگه خوشت نیومده ، بده من
! فعلا ، اینو پیشِ خودم نگه می دارم
. اما دفعه بعدی ، برام شیرینی های بهتری بیار
... باشه . اه
هی ... نمی خوای برگردی ؟
... وقتی اینجوری با ویکتوریکا هستم
. حتی یه جورایی به داداشام ، که خیلی ازشون می ترسم ، علاقمند می شم
. اینجا هم مثل ژاپن ، تابستوناش گرمه
. اما یه چیزی اینجا فرق می کنه
... تابستونای سابریه صدای جیرجیرک ندارن
! کازویا اینقدر نازک نارنجیه ، چون خوب تربیتش نکردی
. لطفا منو ببخشید
... تو همیشه همین کارو می کنی
! همیشه طرفِ بچه رو می گیری
... لطفا منو ببخشید
... عیبی نداره ، کازویا - سان
. شبیهِ بابا یا داداشامون نشو
... اونا پشمالوئن ، موقع غذا خوردن کثیف غذا می خورن ، قیافشون شبیه لوزیه
! وقتی به این فک می کنم که کازویا - سان شبیه اونا بشه ، چهارستونِ بدنم می لرزه
مگه نه ، مامان ؟
! اوه ، روری
. کازویا - سان باید دختر به دنیا میومد
با هم اوتِداما بازی می کردیم و کیمونوهای قشنگ می پوشیدیم ... نه ؟
... من موافق نیستم
. کازویا - سان ، هر شرایطی هم که باشه ، همیشه مهربونه
. فقط آدمای قوی می تونن اینجوری باشن
. کازویا - سان خیلی مَرده
... خاطرات من از تابستون ، همش از مادره که منو زیر بال و پر خودش می گرفت
... ولی با اینحال ، من رفتم به سابریه
تلاشتو بکن ، کازویا کوجو
... من اومدم سابریه تا از همه چیز فرار کنم
خـ - خـوابم برده بود !؟
! چـ - چـی !؟ باید بیدارم می کردی
اونجوری که من می دیدم ، مغزِ کوچیکت
. داشت یه معمای کوچیکو بازسازی می کرد
! و - وایسا
... ویکتوریکا ، کتابات
! کتابات
! صبح بخیر ، کوجو - کون
. صبح بخیر
اوه ، این لباسای شرقی چی هستن ؟
. ها ؟ چه بوی خوبی می ده
... هیچ کس این طرفا نیست
چطوره یه چیز خاص بهت بدم ؟
! هی ! ویکتوریکا
کجایی ؟
! مسئول خوابگاه برامون یه کیک پرتقالی درست کرده
! مطمئنم اشکال نمی گیری
! بیا بیرون ، بیا بیرون ، هر جا هستی
. فک کنم فهمیدم چی شده ، ویکتوریکا
. انگار نمی تونی از درخت بیای پایین
درست می گم ، مگه نه ؟
می خوای کمک کنم بیای پایین ؟
! بیا با هم کیک بخوریم
. فعلا نمی خوام
. بذارش اون پایین و برو
من چی ؟
! بذار - اون - پایین - و - برو
... باشه
! خدافظ
! اوه ! یه کیک که معلومه خوشمزس
یعنی مالِ کیه ؟
هی ! صاحبِ این کیک ! اینجایی ؟
! انگار نیست
! چه بوی خوبی هم می ده
... و حیف هم هست خراب بشه ، پس
! خوشمزس
... نمی تونم جایی برم ، باید توی آکادمی بمونم
... اولش ناراحت بودم ، اما
! اینم فایده هاشه دیگه
... ها ؟ اما الان که تازه اول تابستونه
... اوه ، یه هسته پرتقال
. اگه چایی بود دیگه عالی می شد
. خیلی خوشمزه بود
! ممنونم
! می رم ظرفش رو می شورم و میارم
. نمی تونم همه این مجله هایی که برام می فرستن رو بخونم
... پسر
... ها ؟ یه نامه دیگه
یه درخواست مبارزه ؟
برای ویکتوریکا ؟
... چقدر بچگونه ... واقعا که
... یعنی ویکتوریکا برگشته به اتاقش
... ویکتوریکا
! می دونستم
! ویکتوریکا
پس نتونستی تنهایی بیای پایین ، هان !؟
! ویکتورکا ، مثل یه گاو کله شقی
! بیا ، بپر من می گیرمت
... نـ - نـمی تونم
! مشکلی نیست ، فقط بپر
بـ - بـا پاهات پریدی پایین ؟
این برای همچین اتفاقایی معمولیه ؟
من چه می دونم !؟
! وایسا
! ویکتوریکا ! چترت
ویکتوریکا ، حالت خوبه ؟
می تونی خودت لباساتو عوض کنی ؟
! دهنتو ببند
... باشه ، باشه
. اوه . پس واقعا از اینا خوشش اومده بود
ویکتوریکا !؟
چی شده ؟
اون چیه ؟ چایی ؟
! باورم نمی شه
تو بلدی چایی درست کنی ؟
! حـ - حـرف نزن
! حواسم پرت می شه
! باورم نمی شه
... تو که حتی بلد نیستی بندِ کفشت رو ببندی
... اونوقت رفتی چایی درست کردی
! وایسا ، تکون نخور
. الان تمیزش می کنم
. واقعا که ، چقدر دست و پا چلفتی هستی
آخه چرا چایی درست کردی ؟
یعنی بخاطر من این کارو کردی ؟
!! کوجو
! چهار دست و پا بشین
! نمی تونی فقط با تمیز کردنِ این قسر در بری
! چهار دست و پا بشین و زمینو لیس بزن
!! شوخی می کنی
... یه نورِ دیگه
... وقتی بچه بودم ، خیلی از رعد و برق می ترسیدم
. برادرام بهم می خندیدن
. و پدرم از دستم عصبانی می شد
حالا دیگه از رعد و برق نمی ترسی ؟
... آره . چون اگه می ترسیدم ، پدرم فقط از دستم عصبانی نمی شد
. از دستِ مادرم هم عصبانی می شد ...
... مادرت
. ولش کن
. اوه ، درسته
. داداش وسطیم تو رو به مبارزه طلبیده
... امم ، بذار ببینم
" . اگه اینو تو سه ثانیه حل نکنی ، فلک می شی "
. نوشته
. اوهو ، می بینم که خیلی هم نترسه
. مبارزه رو قبول می کنم . بخون
... امم ... تارو و جیرو و سابوروی جوون رفتن به کوهستان
! هی ، هی ، هی
این اسما چرا اینجورین ؟
. باشه ، باشه
. برات درستشون می کنم
. امم ، پس جین ، و فیل و پیِر رفتن به کوهستان
، قرار بود اون سه تا همزمان از کوهستان الوار ببرن پایین
. همونطوری که اربابشون ... ببخشید ، کنتشون بهشون دستور داده بود
. اما ، اونا متوجه شدن که الوارا اینقدر بلندن که نمی شه یه تیکه حملشون کرد
. اسگلای بی کفایت
. راس می گی
امم ، همین موقع بود که پیِر یادش اومد که کنت دستور داده هر نفر
. باید دوتا الوار رو ببره پایین کوهستان
. اون سه نفر اطاعت کردن و با موفقیت الوارا رو آوردن پایین کوهستان
. انگار سوال اینه که چطوری این کارو کردن
! فهمیدم ! حلش کردم
! تو یه لحظه ! کمتر از یه ثانیه
. هیچی برای چشمه ی دانش من غیرممکن نیست
. و - وایسا
اون مثلث دیگه چیه ؟
... اینجوری
. اونا الوارا رو به شکل مثلث حرکت دادن
. و بعد جین ، فیل و پیِر هر کدوم تو یه راس وایسادن
. هر کدوم با هر دستشون تهِ یه الوار رو نگه داشتن
. و معلومه که هرکدومشون دو تا الوار رو بردن
! فهمیدم
... حالا که توضیح دادی
. تونستم معمای برادرت رو تو یه ثانیه حل کنم
! آره ! تو محشری
... ولی
... دوست ندارم اینو قبول کنم ، اما
. تو می تونی بالاتر از من از درخت بالا بری
از اون جایی این آکادمی پر از بچه های اشراف زاده س
مطمئنم کسی نمی تونه از تو بالاتر بره
... اما داداشام می تونن
. می دونم احتمالا برادرای بزرگترت می تونن بالاتر برن
. اما ، اونا که توی این آکادمی نیستن
، از اولین باری که تو رو دیدم ، توی هر موقعیتی ، تو خودتو
. سومین پسرِ سرباز امپراطوری " معرفی می کردی "
. آ - آره
. اون جمله خیلی اذیتم می کرد
. تحسینت می کنم که این اواخر دیگه این جمله رو نمی گی
! ویکتوریکا
. کوجو ... بارون وایساد
! وای
یعنی ویکتوریکا اینجوری منو تشویق می کنه ؟
. فردا ، می رم شهر و یه شیرینی ای چیزی برات می خرم
... همون نون شیرمالایی که ویکتوریکا دوست داره ، خیلی خوبه
... و بعد ، برمی گردم به همون روال گذروندن تعطیلات تو سابریه
، گذروندن تابستون تو سابریه بدونِ صدای جیرجیرک ها
. با ویکتوریکا ، فقط ما دوتا
تنهایی بازم پیداش کرد
انگار تمومی نداره
ناراحتی ها رو توی هزارراهه بنداز و بهمون امید بده
اینقدر توی بارونِ سنگین و بی پایان وایسادم یادم رفته چطوری لبخند بزنم
و توی دنیایی که منو نمی فهمه رنج کشیدم
، و اگه ، از بین درد و رنجا و دروغا
- قلبم تبدیل به سنگ بشه
، مثلِ گلی که روی امواجِ ناآرامه
از طوفان میام بیرون و راه رو شروع می کنم
... تا بتونم محکم روی زمینِ افسرده پا بذارم
برو جلو ؛ می تونم راهو ادامه بدم
! می خوام برم با آوریل سینما
! همم . آفرین به تو
. امیدوارم روز خوبی داشته باشی ، کوجو
: قسمت بعدی اونی که وکیلِ خودشه ، موکلِ اسگلی گیرش اومده